ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΜΙΑΣ
(Διαδικασία Ασφαλιστικών Μέτρων)
Συγκροτήθηκε από τον Δικαστή, Δημήτριο - Βάιο Κωστίμπα, Πρόεδρο Πρωτοδικών, χωρίς τη σύμπραξη Γραμματέως.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στη Λαμία στις 25 Ιουνίου 2026, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αιτούντων: 1) Ι.Κ. του Ε. και 2) Π.Λ. του Γεωργίου, με Α.Φ.Μ. […], αμφοτέρων κατοίκων […] Ν. Φθιώτιδας, εκ των οποίων ο πρώτος εμφανίστηκε στο Δικαστήριο με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του, Ευθύμιο Καραΐσκο (Δ.Σ. Λαμίας, Α.Μ. 131) και η δεύτερη εξ αυτών εκπροσωπήθηκε στο Δικαστήριο από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο, ο οποίος κατέθεσε κοινό σημείωμα.
Της καθ' ης η αίτηση: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία «[…]», με τον διακριτικό τίτλο «[…]», που εδρεύει στ[…], την οποία εκπροσώπησε στο Δικαστήριο η πληρεξούσια δικηγόρος της, Ανδριανή Παπακώστα (Δ.Σ. Άμφισσας, Α.Μ. 52), η οποία κατέθεσε σημείωμα.
Οι αιτούντες ζητούν να γίνει δεκτή η από 2-3-2026 (Γ.Α.Κ. […]/2026/Ε.Α.Κ. […]/2026) αίτησή τους, η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου τούτου στις 2-3-2026 και προσδιορίστηκε, μετά την έκδοση απόφασης επί αιτήσεως χορήγησης προσωρινής διαταγής, για τη δικάσιμο στις 23-4-2026, κατά την οποία, κατόπιν αιτήματος της καθ' ης η αίτηση, αναβλήθηκε και προσδιορίστηκε για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο.
Κατά τη συζήτηση της υποθέσεως και μετά την εκφώνησή της από το οικείο έκθεμα, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων εξέθεσαν προφορικώς στο ακροατήριο τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς τους και ζήτησαν, αντίστοιχα, να γίνουν δεκτά, όσα αναφέρονται στα κατατεθέντα από εκείνους σημειώματα.
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ
Με την υπό κρίση αίτηση και το σημείωμά τους οι αιτούντες, επικαλούμενοι επείγουσα περίπτωση και κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης τους, ζητούν, σύμφωνα με τους αναλυτικώς αναφερόμενους στην ένδικη αίτηση λόγους : Α) να ανασταλεί η εκτέλεση της υπ' αριθ. […]/2025 διαταγής πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας καθώς και της από 5-2-2026 επιταγής προς πληρωμή κάτωθι του υπ' αριθ. […]/2025 πρώτου απογράφου εκτελεστού της ως άνω διαταγής πληρωμής, μέχρι να εκδοθεί οριστική απόφαση: α) επί της εμπροθέσμως ασκηθείσας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας από 25-2-2026 (Γ.Α.Κ. […]/Ε.Α.Κ. […]/2026) ανακοπής κατά της ως άνω διαταγής πληρωμής και β) επί της εμπροθέσμως ασκηθείσας ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας από 25-2-2026 (Γ.Α.Κ. […]/Ε.Α.Κ. […]/2026) ανακοπής κατά της προαναφερόμενης επιταγής προς πληρωμή, για τον λόγο ότι πιθανολογείται πως θα ευδοκιμήσει ένας εκ των λόγων των συγκεκριμένων ανακοπών και Β) να καταδικαστεί η καθ' ης η αίτηση στην καταβολή των δικαστικών εξόδων τους. Μ' αυτό το περιεχόμενο και αυτά τα αιτήματα, η ένδικη αίτηση, στην οποία παραδεκτά σωρεύονται αίτηση αναστολής εκτελεστότητας διαταγής πληρωμής (άρθρο 632 παρ. 3 του ΚΠολΔ) και αίτηση αναστολής εκτέλεσης (άρθρο 938 παρ. 1 του ΚΠολΔ), καθώς αφορούν στους ίδιους διαδίκους, υπάγονται στην αρμοδιότητα του ίδιου δικαστηρίου, δικάζονται κατά την ίδια διαδικασία και η σύγχρονη εκδίκασή τους δεν επιφέρει σύγχυση [ΜονΠρΚαλαμ 64/2024 (ΑΣΦ) ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ], αρμόδια και παραδεκτά εισάγεται, για να συζητηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου (άρθρα 218 παρ. 1, 632 παρ. 3, 938 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. σε συνδυασμό με το άρθρο 933 παρ. 1 του ΚΠολΔ), κατά την προκειμένη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 632 παρ. 3, 938 παρ. 1 σε συνδυασμό με τα άρθρα 686 επ. του ΚΠολΔ). Επίσης, είναι αρκούντως ορισμένη, απορριπτομένου του περί του αντιθέτου ισχυρισμού της καθ' ης η αίτηση, και νόμιμη, απορριπτομένου του ισχυρισμού περί καταχρηστικής άσκησης της ένδικης αιτήσεως, ερειδόμενη στις διατάξεις των άρθρων 632 παρ. 3 εδαφ. β΄ και 938 παρ. 1 του ΚΠολΔ, πλην του αιτήματος περί καταδίκης της καθ' ης η αίτηση στην καταβολή των δικαστικών εξόδων τους, το οποίο είναι μη νόμιμο και ως εκ τούτου απορριπτέο, διότι επί αιτήσεων αναστολής εκτέλεσης τα δικαστικά έξοδα βαρύνουν τον αιτούντα (άρθρο 84 παρ. 2 του Ν. 4194/2013). Επομένως, η κρισιολογούμενη αίτηση, κατά το μέρος που κρίθηκε νόμιμη, πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω και κατ' ουσία ως προς την πιθανολόγηση της ευδοκίμησης των κατ' ιδίαν λόγων των ανακοπών.
Με το σημείωμά της η καθ' ης η αίτηση εκθέτει, μεταξύ άλλων, κατ' ορθή εκτίμηση, ότι οι λόγοι των επίδικων ανακοπών ασκούνται καταχρηστικώς, διότι : α) σκοπός των αιτούντων είναι η καθυστέρηση εκτέλεσης της επίδικης διαταγής πληρωμής, β) οι προβαλλόμενοι λόγοι ανακοπής είναι προδήλως αβάσιμοι, καθόσον έχουν κριθεί επανειλημμένως από τα δικαστήρια, γ) οι αντίδικοί της ουδέποτε αμφισβήτησαν την απαίτηση και το ύψος αυτής, δ) οι αντίδικοί της δεν διαμαρτυρήθηκαν μετά την επίδοση σ' αυτούς της καταγγελίας της σύμβασης, με την οποία γνωστοποιήθηκε το κλείσιμο του λογαριασμού και το σε βάρος τους χρεωστικό υπόλοιπο. Όμως, έστω και αληθή υποτιθέμενα τα ανωτέρω, δεν αρκούν, για να περιαγάγουν το ένδικο δικαίωμα των αιτούντων σε προφανή υπέρβαση των ορίων, που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο οικονομικός ή ο κοινωνικός σκοπός του δικαιώματός τους. Συνεπώς, ο επιχειρούμενος να θεμελιωθεί στη διάταξη του άρθρου 281 του Α.Κ. ισχυρισμός της καθ' ης η αίτηση είναι απορριπτέος, ως νόμω αβάσιμος.
(1) Επειδή από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 623 και 624 ΚΠολΔ προκύπτει ότι μεταξύ των ουσιαστικών και διαδικαστικών προϋποθέσεων, με τη συνδρομή ή μη των οποίων μπορεί να ζητηθεί η έκδοση διαταγής πληρωμής, είναι αφενός η ύπαρξη χρηματικής απαιτήσεως του αιτούντος από ορισμένη έννομη σχέση και αφετέρου η απαίτηση αυτή και το ποσό της να αποδεικνύονται άμεσα από δημόσιο ή ιδιωτικό έγγραφο. Ειδικότερα, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 624 παρ. 1 του ίδιου Κώδικος, πρέπει η απαίτηση να μην εξαρτάται από αίρεση, προθεσμία, όρο ή αντιπαροχή και να είναι ορισμένο το οφειλόμενο ποσό χρημάτων ή χρεογράφων, δηλαδή να είναι βεβαία και εκκαθαρισμένη. Η αναφορά ειδικότερα στη διαταγή πληρωμής του καταβλητέου ποσού χρημάτων απαιτείται προκειμένου η σχετική απαίτηση να είναι εκκαθαρισμένη κατά την έννοια του άρθρου 916 ΚΠολΔ και να μπορεί, έτσι, η διαταγή πληρωμής να λειτουργήσει πράγματι ως εκτελεστός τίτλος κατ' άρθρο 904 παρ. 2 περ. ε του ίδιου Κώδικος. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 628 παρ. 1 περ. α ΚΠολΔ, ο Δικαστής οφείλει να μην εκδώσει διαταγή πληρωμής και να απορρίψει τη σχετική αίτηση στην περίπτωση που δεν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, εάν δε παρά την έλλειψη εκδώσει διαταγή πληρωμής, αυτή ακυρώνεται ύστερα από ανακοπή του οφειλέτη κατά τα άρθρα 632 και 633 ΚΠολΔ, αφού λόγους ανακοπής μπορεί να αποτελέσουν όλες οι ενστάσεις που καταλύουν τόσο τον τίτλο, όσο και το δικαίωμα του δανειστή που βεβαιώνεται με τη διαταγή πληρωμής, και ειδικότερα οι ενστάσεις που αναφέρονται στην έλλειψη προϋποθέσεων που τίθενται από τα άρθρα 623 και 624 ΚΠολΔ για την έκδοση της διαταγής πληρωμής και όσες αναφέρονται στη μη ισχύ του δικαιώματος που επικαλείται ο δανειστής και βεβαιώνεται με τη διαταγή πληρωμής. Κατά συνέπεια, αν το δικάζον την ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής Δικαστήριο της ουσίας δεν ακύρωσε εν όλω ή εν μέρει την προσβληθείσα διαταγή πληρωμής, μολονότι κατά την έκδοση της εμφιλοχώρησαν παραβάσεις δικονομικών διατάξεων που δικαιολογούν κατά νόμο την ακύρωσή της, υποπίπτει στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, γιατί παρά το νόμο δεν κήρυξε ακυρότητα. Περαιτέρω, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 106 και 626 παρ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι ο αιτών την έκδοση διαταγής πληρωμής μπορεί να περιορίσει το ποσό, για το οποίο ζητεί την έκδοση, σε μέρος μόνο της απαιτήσεώς του ή των τόκων, έστω και εάν τα προσκομιζόμενα έγγραφα αποδεικνύουν το σύνολο της απαιτήσεώς, ο περιορισμός δε του αιτήματος σε μέρος του κεφαλαίου ή της παρεπόμενης απαιτήσεώς των τόκων αποτελεί άσκηση δικονομικής ευχέρειας του δανειστή και δεν απαιτείται να αιτιολογείται. Ωστόσο, με τον ανωτέρω περιορισμό δεν πρέπει να προκαλείται αοριστία ως προς το υπόλοιπο τμήμα της απαιτήσεώς, για το οποίο ζητείται η έκδοση εκτελεστού τίτλου. Ειδικότερα, ο περιορισμός του αιτήματος, όταν τούτο συντίθεται από περισσότερο κεφάλαια ή κονδύλια, όπως σε περίπτωση απαιτήσεως από κατάλοιπο αλληλόχρεου λογαριασμού ή από σύμβαση δανείου, είναι παραδεκτός μόνο όταν διευκρινίζεται σε ποια κονδύλια αφορά ή όταν περιορίζεται αναλόγως κατά ποσοστό του όλου αιτήματος και επέρχεται με τον τρόπο αυτόν αντίστοιχη μείωση όλων των κονδυλίων. Διαφορετικά, προκαλείται αοριστία, που εμποδίζει τη συγκεκριμενοποίηση της διαφοράς, η οποία έχει αχθεί προς δικαστική κρίση. Η ανωτέρω διευκρίνιση ως προς τον περιορισμό του ποσού είναι αναγκαία, διότι ο καθ' ου η διαταγή πληρωμής, αμυνόμενος κατά του κύρους της, με άσκηση ανακοπής του άρθρου 632 ΚΠολΔ, φέρει το δικονομικό βάρος να μην αμφισβητήσει γενικώς την απαίτηση ως προς το ύψος της, αλλά να προσδιορίσει συγκεκριμένα τα κατ΄ ιδίαν κονδύλια που προσβάλλει, εφόσον η ευδοκίμηση κάποιου λόγου ανακοπής θα επιφέρει ακυρότητα της διαταγής πληρωμής κατά το αντίστοιχο μέρος, κατά το οποίο θα μειωθεί η οφειλή. Η προσβολή όμως με λόγο ανακοπής συγκεκριμένων κονδυλίων της απαιτήσεώς που απαρτίζεται από κεφάλαιο, τόκους, έξοδα κ.λπ. δεν είναι δυνατή εάν δεν προκύπτει σαφώς, από το περιεχόμενο της διαταγής πληρωμής ποια είναι τα επιμέρους ειδικότερα κονδύλια που απαρτίζουν την απαίτηση, μετά τον περιορισμό της από τον δανειστή. Επιπροσθέτως, εάν δεν υπάρχει εξειδίκευση ως προς τα κονδύλια που απαρτίζουν την απαίτηση, όπως περιορίστηκε, δεν μπορεί να κριθεί από το Δικαστήριο εάν οι προβαλλόμενοι λόγοι ανακοπής είναι λυσιτελείς, (δηλαδή προσβάλλουν κονδύλια που περιλαμβάνονται στην απαίτηση), ώστε να κριθεί περαιτέρω εάν οι λόγοι αυτοί είναι νόμιμοι και βάσιμοι κατ' ουσία. Εξ άλλου, σε περίπτωση ευδοκιμήσεως κατ' ουσία κάποιου λόγου ανακοπής, που πλήττει συγκεκριμένο κονδύλιο της συνολικής οφειλής ως προς τη νομιμότητα ή το ύψος του, (π.χ. τόκοι ή έξοδα), δεν μπορεί το Δικαστήριο να ακυρώσει αντιστοίχως τη διαταγή πληρωμής, διότι δεν μπορεί να προβεί σε αφαίρεση ολοκλήρου του κονδυλίου από την απαίτηση, όπως αυτή περιορίστηκε, εφόσον δεν είναι σαφές εάν περιλαμβάνεται σε αυτήν (και σε ποια έκταση) το πληττόμενο κονδύλιο, ούτε μπορεί να προβεί αυθαιρέτως σε αναλογική μείωση κατά κλάσμα ή εκατοστιαίο ποσοστό του ποσού της επιδικασθείσας απαιτήσεως, εάν ο αιτών δεν έχει διευκρινίσει ότι περιορίζει τη συνολική απαίτησή του σε συγκεκριμένο ποσοστό του συνόλου της. Η ίδια δυσχέρεια προκύπτει, όταν στη συνολική οφειλή περιλαμβάνονται τόκοι και ο ανακόπτων ισχυρίζεται, με τρόπο συγκεκριμένο, ότι επήλθε παραγραφή μέρους αυτών, διότι πρέπει να είναι σαφές εάν στην περιορισμένη απαίτηση περιλαμβάνονται οι τόκοι και, λόγω της περιοδικότητάς τους, η χρονική περίοδος που αυτοί γεννήθηκαν (ΜονΠρΑθ. 70241/2025 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, με τις εκεί παραπομπές στην νομολογία και τη βιβλιογραφία).
Εν προκειμένω, με τον τέταρτο λόγο των αναφερόμενων παραπάνω ανακοπών κατά των προσβαλλόμενων, διαταγής πληρωμής και επιταγής προς πληρωμή, που αποτελεί τον τέταρτο λόγο της ένδικης αίτησης, κατ' ορθή εκτίμησή του, οι αιτούντες εκθέτουν ότι στις 10-2-2026 επιδόθηκε σ' εκείνους ακριβές αντίγραφο εκ του πρωτοτύπου υπ' αριθ. […]/2025 πρώτου εκτελεστού απογράφου της υπ' αριθ. […]/2025 διαταγής πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας ποσού 270.000 ευρώ, ως μέρος κεφαλαίου. Ότι η ένδικη απαίτηση έχει καταστεί ανεκκαθάριστη λόγω αόριστου περιορισμού της, διότι από το περιεχόμενο της διαταγής πληρωμής δεν προκύπτει σαφώς ποιά είναι τα επιμέρους κονδύλια, που απαρτίζουν την απαίτηση, μετά τον περιορισμό. Ο συγκεκριμένος λόγος ανακοπής πιθανολογείται ότι είναι αρκούντως ορισμένος και νόμιμος, ερειδόμενος στις διατάξεις των άρθρων 623 επ. και 933 του ΚΠολΔ, πιθανολογείται, δε, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην υπό στοιχεία (1) νομική σκέψη της παρούσας, ότι είναι και κατ' ουσία βάσιμος, διότι ο περιορισμός κατά κεφάλαιο στο ποσό των 270.000 ευρώ του ποσού της απαίτησης συνολικού ύψους 1.403.971,36 ευρώ (το οποίο προκύπτει, παρόλο που ονοματίζεται ως κεφάλαιο, ότι συντίθεται από διάφορα επιμέρους κονδύλια όπως αυτά του κεφαλαίου, των τόκων, των τόκων από τόκους, των εξόδων κ.λπ.), έλαβε χώρα αορίστως, χωρίς, δηλαδή, να προσδιορίζεται και να εξειδικεύεται σε τί αφορά ο περιορισμός, ώστε να καθίσταται σαφές για ποιά ακριβώς κονδύλια, από τα οποία απαρτίζεται η συνολική απαίτηση, εκδόθηκε η υπό κρίση διαταγή πληρωμής, με αποτέλεσμα να καταστήσει αυτήν ανεκκαθάριστη. Και τούτο, διότι, εφόσον η ένδικη συνολική απαίτηση συντίθεται από περισσότερα επιμέρους κονδύλια, όπως κεφάλαιο, τόκους, τόκους τόκων, εισφορές και λοιπά εν γένει έξοδα, θα έπρεπε κατά τον περιορισμό του συνολικού αιτήματος να διευκρινίζεται ποια κονδύλια περιλαμβάνονται στην εκδοθείσα διαταγή πληρωμής και εξοπλίζονται με εκτελεστό τίτλο ή έστω να διαλαμβάνεται αναλογικός περιορισμός του όλου αιτήματος, που θα οδηγούσε σε σύμμετρη ποσοστιαία μείωση εκάστου κονδυλίου, ώστε να είναι αρκούντως ορισμένος ο περιορισμός και να μην επιφέρει την μετάπτωση της απαίτησης σε ανεκκαθάριστη, αφού, λόγω του ανωτέρω αόριστου περιορισμού, δεν είναι σαφές, αν περιλαμβάνονται (και σε ποιο ύψος) στην επιδικασθείσα, με την ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής, απαίτηση. Από την πλευρά της, δε, η καθ' ης η αίτηση αντιτείνει, προς απόκρουση του προκείμενου λόγου ανακοπής, ότι α) η ακυρότητα μέρους της επίδικης απαίτησης ως προς το ποσό δεν συνεπάγεται την ακυρότητα ολόκληρης της σύμβασης, αφού δεν εκτίθενται πραγματικά περιστατικά από τα οποία να συνάγεται ότι τα συμβαλλόμενα μέρη δεν θα προχωρούσαν στην κατάρτιση της σύμβασης χωρίς τον επίμαχο όρο και β) ο προσδιορισμός της ποιότητας της παροχής μπορεί να γίνει με απλή μαθηματική εφαρμογή όσων επιτάσσει η διάταξη του άρθρου 423 του Α.Κ. Ωστόσο, οι αιτιάσεις αυτές δεν ανατρέπουν το παραπάνω δικανικό πόρισμα και ελέγχονται ως αλυσιτελώς προβαλλόμενες, καθόσον ο προκείμενος λόγος της ανακοπής δεν ερείδεται στα ανωτέρω αναφερόμενα από την καθ' ης η αίτηση, αλλά στον τρόπο με τον οποίο περιορίστηκε το αίτημά της και εντεύθεν κατέστησε ανεκκαθάριστη την εξοπλισθείσα με διαταγή πληρωμής απαίτησή της [βλ. και ΜονΠρΘεσσ. 25941/2025, ΜονΠρΜεσσ. 150/2025, Μον ΠρΓιανν. 758/2025, ΜονΠρΚαβ. 78/2024, ΜονΠρΤριπ. 75/2024, ΜονΠρΡοδ. 404/2024, ΜονΠρΑθ. (ΑΣΦ) 1622/2024, ΜονΠρΚαστ. (ΑΣΦ) 207/2024 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ].
(ΙΙ) Σύμφωνα με το άρθρο 630 ΚΠολΔ, η διαταγή πληρωμής καταρτίζεται εγγράφως και πρέπει να περιέχει, μεταξύ άλλων, το ποσό των χρημάτων ή χρεογράφων, που πρέπει να καταβληθεί. Η σαφής αναφορά του καταβλητέου ποσού χρημάτων είναι αναγκαία για το εκκαθαρισμένο της επιδικαζόμενης απαίτησης και την πλήρωση της προϋπόθεσης για την αναγκαστική εκτέλεση (άρθρο 916 ΚΠολΔ), ώστε να μπορεί η διαταγή πληρωμής να λειτουργήσει πράγματι ως εκτελεστής τίτλος. Πλέον συγκεκριμένα, η ειδικότερη αναφορά στη διαταγή πληρωμής του καταβλητέου ποσού χρημάτων απαιτείται να γίνεται με τρόπο, που να μπορεί να καθοριστεί κατά ποσό με απλό αριθμητικό υπολογισμό ή σύμφωνα με τα περιλαμβανόμενα στον τίτλο στοιχεία, όπως όταν υπάρχει καταδίκη σε τόκους ορισμένου κεφαλαίου, των οποίων η έναρξη και το ποσοστό ορίζεται από τον τίτλο ή από τον νόμο (ΑΠ 1349/2013, ΑΠ 1094/2006 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), οπότε τούτο αρκεί για το εκκαθαρισμένο της απαίτησης του τίτλου (ΑΠ 1268/2022, ΑΠ 368/2019 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Επομένως, οι επιδικαζόμενοι τόκοι, σε περίπτωση υποβολής σχετικού αιτήματος, δεν αναφέρονται κατά ποσό ορισμένο, αλλά με την προσθήκη της λέξης νομιμότοκα και με τον προσδιορισμό του χρόνου έναρξης αυτών. Οι τόκοι των τόκων, όμως, που προκύπτουν από ανατοκισμό πρέπει να επιδικάζονται ρητώς (ΑΠ 998/2008, ΑΠ 1509/2003, ΑΠ 675/2001, ΑΠ 528/1999, ΕφΑθ. 2496/2025, ΕφΑθ. 38/2025, ΕφΑθ. 23/2024, ΜονΕφΠατρ. 376/2021 ΜονΕφΑθ. 213/2017 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) και να αναφέρονται κατά ποσό ορισμένο (ΜονΕφΠατρ. 376/2021, ΕφΑθ. 1132/2008 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Από την παράλειψη ενός των παραπάνω στοιχείων δημιουργείται ακυρότητα της διαταγής πληρωμής, ακυρότητα που δεν επέρχεται αυτοδικαίως, αφού ο νόμος δεν ορίζει αυτό, αλλά θεμελιώνει λόγο ανακοπής (Β. Βαθρακοκοίλης σε ΚΠολΔ, Τόμος Γ΄, αριθ. 630 ΚΠολΔ, σελ. 829 - 830). Άλλωστε, κάθε υπερημερία στην καταβολή της συμβατικής δόσης, αφού πρώτα υπολογιστεί με επιτόκιο επιπλέον του συμβατικού κατά 2,5 μονάδες (+2,5%) για χρονικό διάστημα έξι μηνών, συγκροτεί στο τέλος του εν λόγω εξαμήνου ένα νέο αυτοτελές χρεολύσιο (κεφάλαιο), το οποίο προστίθεται στο αρχικό δανεισθέν κεφάλαιο. Αυτό αποτελεί τον κεφαλαιοποιημένο τόκο, ήτοι τον τόκο που κάθε μία υπερημερία ξεχωριστά δημιούργησε για ένα εξάμηνο. Η αναγραφή των κεφαλαιοποιημένων τόκων, κατατείνει στο να υποδειχθεί α) πόσες εξαμηνιαίες υπερημερίες δημιουργήθηκαν από την έναρξη της επίδικης σύμβασης μέχρι της καταγγελίας της, β) ποιο ήταν το ανεξόφλητο χρηματικό ποσό που υπολογίστηκε με τόκο υπερημερίας, γ) ποιο το εξάμηνο κάθε μίας υπερημερίας και τελικά δ) το κεφάλαιο που προέκυψε κατά την ημερομηνία λήξης εκάστης υπερημερίας, καταλήγοντας να κεφαλαιοποιηθεί, δηλαδή να ενσωματωθεί στο κεφάλαιο, κατά την εκπνοή του εκάστου εξαμήνου. Εκκαθαρισμένη είναι η απαίτηση όταν από τον τίτλο προκύπτει κατά ποσόν και ποιόν, είναι δε εκκαθαρισμένη η χρηματική απαίτηση όταν το ποσό αυτής δεν είναι ακριβώς καθορισμένο, αλλά μπορεί να εξευρεθεί με τη διενέργεια μαθηματικών πράξεων (ΑΠ 1543/2015 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Άρα σε μια τέτοια περίπτωση η διαταγή πληρωμής (αλλά και η επιταγή προς εκτέλεση) πρέπει να ακυρωθεί, αφού δεν αναφέρεται το καταβλητέο ποσό (630 στοιχ. ε ΚΠολΔ), ενώ περαιτέρω πάσχει ακυρότητας και η επιταγή προς εκτέλεση κατά τα άρθρα 916 και 924 ΚΠολΔ, διότι από τον εκτελεστό τίτλο δεν προκύπτει η ποσότητα της παροχής (απαίτηση ανεκκαθάριστη) (ΕφΑθ 38/2025, ΕφΑθ 23/2024, ΜονΕφΑιγ. 11/2021, ΜονΕφΠατρ 376/2021, ΕφΑθ. 1132/2008 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).
Εν προκειμένω, με τον πέμπτο λόγο των αναφερόμενων παραπάνω ανακοπών κατά των προσβαλλόμενων, διαταγής πληρωμής και επιταγής προς πληρωμή, που αποτελεί τον πέμπτο λόγο της ένδικης αίτησης, κατ' ορθή εκτίμησή του, οι αιτούντες εκθέτουν ότι οι προσβαλλόμενες, διαταγή πληρωμής και επιταγή προς πληρωμή, είναι ακυρωτέες, διότι η ενσωματωμένη σ' αυτές απαίτηση της καθ' ης η αίτηση είναι ανεκκαθάριστη, καθόσον έχουν κεφαλαιοποιηθεί τόκοι κεφαλαίου, τόκοι επί τόκων και τόκοι υπερημερίας, χωρίς όμως να προκύπτει το ακριβές ποσό αυτό. Ο συγκεκριμένος λόγος ανακοπής, ως προς τους τόκους επί τόκων, πιθανολογείται ότι είναι αρκούντως ορισμένος και νόμιμος, ερειδόμενος στις διατάξεις των άρθρων 623 επ. και 933 επ. του ΚΠολΔ, πιθανολογείται, δε, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην υπό στοιχείο (ΙΙ) νομική σκέψη της παρούσας, ότι είναι και κατ' ουσία βάσιμος, διότι ο υπολογισμός του εξαμηνιαίου ανατοκισμού των τόκων είναι ιδιαίτερα σύνθετος και δυσχερής για τους αιτούντες – οφειλέτες της ένδικης απαίτησης, καθόσον το ποσό του εν λόγω ανατοκισμού δεν δύναται να εξευρεθεί με τη διενέργεια απλών μαθηματικών πράξεων. Ως εκ τούτου, οι αιτούντες στερούνται της δυνατότητας να τελούν σε γνώση του ακριβούς ποσού της οφειλόμενης παροχής τους και συνεπώς η σε βάρος τους απαίτηση, λόγω μη ειδικότερης αναγραφής του επιμέρους ποσού των τόκων επί τόκων, πιθανολογείται ότι είναι ανεκκαθάριστη.
(ΙΙΙ) Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 281 του Α.Κ., το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικά, όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου, που προηγήθηκε, ή η πραγματική κατάσταση, που διαμορφώθηκε, κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, καθιστούν μη ανεκτή την μεταγενέστερη άσκησή του, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, αφού τείνει στην ανατροπή κατάστασης, που δημιουργήθηκε υπό ορισμένες ειδικές συνθήκες και διατηρήθηκε για πολύ χρόνο, με επακόλουθο να συνεπάγεται επαχθείς συνέπειες για τον υπόχρεο. Απαιτείται, δηλαδή, για να χαρακτηρισθεί καταχρηστική η άσκηση του δικαιώματος, να έχει δημιουργηθεί στον υπόχρεο, από την συμπεριφορά του δικαιούχου, σε συνάρτηση και με εκείνη του υπόχρεου και μάλιστα εύλογα, η πεποίθηση ότι ο δικαιούχος δεν πρόκειται να ασκήσει το δικαίωμά του. Η δημιουργία, δε, αυτής της εύλογης πεποίθησης μπορεί να συνδέεται με την αντιφατική συμπεριφορά του δικαιούχου, που συνιστά μορφή καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος. Προϋποθέσεις αυτής αποτελούν : α) η αντίφαση στην συμπεριφορά του δικαιούχου με αντιπαραβολή της παρούσας συμπεριφοράς του με αυτήν πριν από την κτήση ή άσκηση του δικαιώματος του, β) η παγίωση των έννομων σχέσεων μεταξύ δικαιούχου και υπόχρεου κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μην είναι δυνατή η χωρίς δυσκολία ανατροπή τους, γ) η επέλευση επαχθών συνεπειών για τον υπόχρεο από την αναστροφή της κατάστασης όπως αυτή διαμορφώθηκε, εμπιστευόμενος ο τελευταίος την συνεπή συμπεριφορά του δικαιούχου και δ) η δημιουργία εύλογης πεποίθησης στον υπόχρεο, που να δικαιολογείται από τις περιστάσεις, την ένταση της αντίφασης και την παγίωση των έννομων σχέσεων. Συνεπώς, μόνη η αδράνεια του δικαιούχου και η καλόπιστη πεποίθηση του υπόχρεου ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα ή δεν πρόκειται αυτό να ασκηθεί καθ' αυτού, δεν αρκεί καταρχήν να καταστήσει καταχρηστική την άσκηση του δικαιώματος. Αν, όμως, η αδράνεια συνοδεύεται από ειδικές περιστάσεις, που συνδέονται με προηγούμενη συμπεριφορά του δικαιούχου και ο ίδιος μεταβάλλοντας τη στάση του, επιχειρεί εκ των υστέρων ανατροπή της κατάστασης, που έχει διαμορφωθεί και παγιωθεί, με αποτέλεσμα να επέρχονται δυσμενείς για τα συμφέροντα του υπόχρεου επιπτώσεις, στην περίπτωση αυτή η άσκηση του δικαιώματος μπορεί να καταστεί μη ανεκτή κατά την καλή πίστη και τα χρηστά ήθη και συνεπώς καταχρηστική και απαγορευμένη (ΟλΑΠ 6/2016, ΜονΕφΠατρ. 4/2021 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).
Εν προκειμένω, με τον έβδομο λόγο των αναφερόμενων παραπάνω ανακοπών κατά των προσβαλλόμενων, διαταγής πληρωμής και επιταγής προς πληρωμή, που αποτελεί τον έβδομο λόγο της ένδικης αίτησης, όπως αυτός επιτρεπτώς συμπληρώθηκε και διευκρινίστηκε με το σημείωμα, οι αιτούντες εκθέτουν ότι κατά τα έτη 2024 και 2025 μέσω της πληρεξούσιας δικηγόρου τους, έχουν ανταλλάξει με την καθ' ης η αίτηση πλειάδα μηνυμάτων ηλεκτρονικής αλληλογραφίας προς το σκοπό εξεύρεσης οριστικής λύσης, ανταποκρινόμενοι σε κάθε αίτημα της τελευταίας για την προσκομιδή εκ μέρους τους κάθε ζητηθέντος εγγράφου. Ότι, ενόσω βρίσκονταν σε εξέλιξη οι μεταξύ τους διαπραγματεύσεις, η καθ' ης η αίτηση υπέβαλε την αίτηση, επί της οποίας εκδόθηκε η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής ενεργώντας αποκλειστικά προς βλάβη τους. Ότι η προπεριγραφείσα συμπεριφορά της καθ' ης η αίτηση είναι καταχρηστική και ως εκ τούτου οι προσβαλλόμενες, διαταγή πληρωμής και επιταγή προς πληρωμή, είναι ακυρωτέες. Ο συγκεκριμένος λόγος ανακοπής πιθανολογείται ότι είναι αρκούντως ορισμένος και νόμιμος και ερείδεται στη διάταξη του άρθρου 281 του Α.Κ. Όπως, δε, προκύπτει από τα προσκομισθέντα από τους διαδίκους έγγραφα, σε συνδυασμό με την ένορκη κατάθεση της εξετασθείσας στο ακροατήριο μάρτυρος των αιτούντων, Μ.Π. του Ε., στις 9-7-2024 εκκίνησε μια αλληλογραφία ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μεταξύ της πληρεξούσιας δικηγόρου των αιτούντων, Ι.Ξ. και του asset manager της καθ' ης η αίτηση, Σ.Μ. για τη ρύθμιση της οφειλής και την εξεύρεση μια βιώσιμης λύσης. Συγκεκριμένα, στις 9-7-2024 ζητήθηκε από την καθ' ης η αίτηση να υποβληθεί σ' εκείνη το σχετικό αίτημα με τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Στη συνέχεια, στις 10-7-2024 και 11-7-2024 ακολούθησαν μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μεταξύ των διαδίκων, με τα οποία, εκ μέρους των αιτούντων, προτάθηκε το εκεί αναφερόμενο πλάνο δόσεων και εκ μέρους της καθ' ης η αίτηση ζητήθηκαν τα εκεί αναφερόμενα δικαιολογητικά, τα οποία και προσκομίστηκαν. Έπειτα, την 10-7-2025 στάλθηκε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από την καθ' ης η αίτηση, με το οποίο ζητήθηκε να υποβληθεί από τους αιτούντες νέο αίτημα ρύθμισης μαζί με νέα δικαιολογητικά. Στη συνέχεια αυτού του μηνύματος, στάλθηκαν με τον ίδιο ως άνω τρόπο από την προαναφερόμενη πληρεξούσια δικηγόρο των αιτούντων προς την καθ' ης η αίτηση δύο προτάσεις ρύθμισης της οφειλής. Έπειτα απ' αυτές τις προτάσεις, στις 22-7-2025 οι αιτούντες επανήλθαν με νέα, βελτιωμένη πρόταση ρύθμισης της οφειλής. Όμως, η καθ' ης η αίτηση δεν αποκρίθηκε, ούτε θετικά ούτε αρνητικά, στην εν λόγω πρόταση. Ενόσω λοιπόν οι αιτούντες και η πληρεξούσια δικηγόρος τους βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις με την καθ' ης η αίτηση για τη βιώσιμη ρύθμιση της οφειλής τους και ενόσω ανέμεναν, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, την αντιπρόταση της καθ' ης η αίτηση στην προαναφερόμενη πρότασή τους, η καθ' ης η αίτηση τεχνηέντως σιώπησε και ενεργώντας αντίθετα με την καλή πίστη και τα χρηστά ήθη, επέλεξε να καταθέσει ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας την από 25-11-2025 αίτηση για έκδοση διαταγής πληρωμής, δυνάμει της οποίας στις 22-12-2025 εκδόθηκε σε βάρος των αιτούντων η ανακοπτόμενη υπ' αριθ. […]/2025 διαταγής πληρωμής. Ακολούθως, κατά την ίδια ως άνω ημερομηνία εκδόθηκε το υπ' αριθ. […]/2025 α΄ απόγραφο εκτελεστό της προαναφερόμενης διαταγής πληρωμής και στη συνέχεια, στις 5-2-2026 εκδόθηκε η προσβαλλόμενη επιταγή προς πληρωμή, η οποία, μαζί με το α΄ εκτελεστό απόγραφο της προειρημένης διαταγής πληρωμής, στις 10-2-2026 επιδόθηκαν, αιφνιδιαστικά, στους αιτούντες. Από τα ανωτέρω λοιπόν προκύπτει ότι η καθ' ης η αίτηση ενήργησε καταχρηστικά σε βάρος των αιτούντων. Τούτο, δε, διότι, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην υπό στοιχείο (ΙΙΙ) νομική σκέψη της παρούσας : α) η συμπεριφορά της καθ' ης η αίτηση, ως δικαιούχου της απαίτησης, με την έκδοση της ένδικης διαταγής πληρωμής και επιταγής προς πληρωμή, υπήρξε αντιφατική σε αντιπαραβολή με την προγενέστερη συμπεριφορά της, βάσει της οποίας είχε επιδείξει διάθεση συνεργασίας για τη συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς της με τους αιτούντες, β) από την έναρξη των μεταξύ των διαδίκων διαπραγματεύσεων μέχρι και την επίδοση της ένδικης διαταγής πληρωμής μετά της επιταγής προς πληρωμή, υπήρξε μια παγίωση των έννομων σχέσεων μεταξύ των διαδίκων κατά τέτοιο τρόπο (καθόσον ο διαδραμών χρόνος των διαπραγματεύσεων ήταν αρκετός), ώστε να μην είναι πλέον δυνατή η χωρίς δυσκολία ανατροπή της μεταξύ τους σχέσης, γ) συντελέστηκε η επέλευση επαχθών συνεπειών σε βάρος των αιτούντων από την αναστροφή της κατάστασης όπως αυτή διαμορφώθηκε, καθόσον οι αιτούντες εμπιστεύθηκαν την καθ' ης η αίτηση, η οποία έδειχνε σταθερά την επιθυμία για συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς και δ) λόγω των ως άνω πραγματικών περιστατικών, από την ένταση της αντίφασης και την παγίωση των έννομων σχέσεων, έτσι όπως τα στοιχεία αυτά εισφέρθηκαν παραπάνω, δημιουργήθηκε η εύλογη πεποίθηση στους υπόχρεους αιτούντες, που δικαιολογείται από τις περιστάσεις, ότι η καθ' ης η αίτηση δεν θα κινηθεί νομικά εναντίον τους. Δηλαδή, η προπεριγραφείσα συμπεριφορά της καθ' ης η αίτηση είναι καταχρηστική λόγω της αιφνιδιαστικής έκδοσης των προσβαλλόμενων, διαταγής πληρωμής και επιταγής προς πληρωμή, από την πλευρά της τελευταίας εν μέσω διεξαγωγής συζητήσεων και διαπραγματεύσεων για την ρύθμιση της οφειλής των αιτούντων [ΜονΕφΑθ. (ΑΣΦ) 105/2024, ΜονΕφΑιγ. (ΑΣΦ) 51/2023 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ], καθιστώντας έτσι, για την ως άνω αιτία, ακυρωτέες τις προσβαλλόμενες, διαταγή πληρωμής και επιταγή προς πληρωμή. Επομένως, ο αμέσως ανωτέρω λόγος ανακοπής πιθανολογείται ότι είναι και κατ' ουσία βάσιμος.
Συνεπώς, βάσει των ανωτέρω, πιθανολογείται η ουσιαστική βασιμότητα και η ευδοκίμηση των τέταρτου, πέμπτου και έβδομου λόγων των αναφερόμενων στην αρχή της παρούσας ανακοπών, που αποτελούν και τους τέταρτο, πέμπτο και έβδομο λόγους της ένδικης αίτησης. Επομένως, εφόσον πιθανολογείται η ουσιαστική βασιμότητα των ως άνω λόγων των προειρημένων ανακοπών, παρέλκει η εξέταση των λοιπών λόγων των εν θέματι ανακοπών, που αποτελούν επίσης λόγους της ένδικης αίτησης [ΜονΠρΡοδ. 49/2024 (ΑΣΦ) ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ]. Ταυτόχρονα, δε, πιθανολογείται ότι υφίσταται επείγουσα περίπτωση και επικείμενος κίνδυνος σε βάρος των αιτούντων, απορριπτομένου του περί του αντιθέτου ισχυρισμού της καθ' ης η αίτηση, διότι το ποσό, το οποίο επιτάσσονται οι αιτούντες να καταβάλουν δυνάμει της εν λόγω διαταγής πληρωμής, είναι μεγάλο και η περιουσιακή τους κατάσταση θα διαταραχθεί πολύ σοβαρά, ενώ, εφόσον γίνουν δεκτές οι ανακοπές, δεν θα είναι ευχερής η επαναφορά των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση, αλλά θα απαιτηθεί οι αιτούντες να αποδυθούν σε χρονοβόρους και πολυδάπανους δικαστικούς αγώνες [ΜονΠρΑθ. 5962/2020 (ΑΣΦ) ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ]. Επιπρόσθετα, πιθανολογήθηκε ότι οι αιτούντες, σε περίπτωση εκτέλεσης των προσβαλλόμενων, διαταγής πληρωμής και επιταγής προς πληρωμή, θα υποστούν ουσιώδη και σημαντική βλάβη λόγω της απώλειας της περιουσίας τους (πρβλ. ΜονΕφΠατρ. (ΑΣΦ) 18/2024 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, βλ. και ΜονΕφΑιγ. (ΑΣΦ) 93/2023 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) καθώς και λόγω της διακοπής της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας μέσω της επαπειλούμενης κατάσχεσης τραπεζικών λογαριασμών, παραγωγικών μέσων και εγγραφής τους στον «ΤΕΙΡΕΣΙΑ Α.Ε.», απορριπτομένου έτσι του περί του αντιθέτου ισχυρισμού της καθ' ης η αίτηση. Αντιθέτως, δεν πιθανολογείται ότι η καθ' ης η αίτηση θα υποστεί σημαντική οικονομική ζημία από την καθυστέρηση εκτέλεσης της ένδικης διαταγής πληρωμής λόγω του πιθανολογούμενου μεγάλου οικονομικού μεγέθους της [ΜονΠρΘεσσ. 9312/2024 (ΑΣΦ) ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ], ούτε πιθανολογείται ότι θα ματαιωθεί μελλοντικά η δυνατότητα ικανοποίησής της, καθόσον δεν εισφέρθηκαν επαρκή στοιχεία από τα οποία να πιθανολογείται το αναξιόχρεο των αιτούντων σε περίπτωση χρονικής μετατόπισης της εκτέλεσης της επίδικης διαταγής πληρωμής και επιταγής προς πληρωμή. Εξάλλου, η επίδικη απαίτηση είναι εξοπλισμένη με προσημείωση υποθήκης επί της ακίνητης περιουσίας των αιτούντων. Κατ' ακολουθία λοιπόν των ανωτέρω, η κρισιολογούμενη αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή, ως κατ' ουσία βάσιμη και πρέπει να ανασταλεί η εκτέλεση της υπ' αριθ. […]/2025 διαταγής πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας καθώς και της από 5-2-2026 επιταγής προς πληρωμή κάτωθι του υπ' αριθ. […]/2025 πρώτου απογράφου εκτελεστού της ως άνω διαταγής πληρωμής, χωρίς την καταβολή εγγυοδοσίας υπέρ της καθ' ης η αίτηση [ΜονΠρΘεσσ. 4641/2024 (ΑΣΦ) ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ], μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης : α) επί της εμπροθέσμως ασκηθείσας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας από 25-2-2026 (Γ.Α.Κ. […]/Ε.Α.Κ. […]/2026) ανακοπής κατά της ως άνω διαταγής πληρωμής και β) επί της εμπροθέσμως ασκηθείσας ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας από 25-2-2026 (Γ.Α.Κ. […]/Ε.Α.Κ. […]/2026) ανακοπής κατά της προαναφερόμενης επιταγής προς πληρωμή. Τέλος, οι αιτούντες, κατόπιν αποδοχής σχετικού αιτήματος της καθ' ης η αίτηση (άρθρα 106 και 176 του Κ.Πολ.Δ. σε συνδυασμό με το άρθρο 84 παρ. 2 του Ν. 4194/2013 και το Παράρτημα Ι του ίδιου ως άνω νόμου), πρέπει να καταδικαστούν στην καταβολή των δικαστικών εξόδων της τελευταίας, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει κατ' αντιμωλία των διαδίκων.
Απορρίπτει ό,τι κρίθηκε απορριπτέο στο σκεπτικό.
Δέχεται την υπό κρίση αίτηση.
Αναστέλλει την εκτέλεση της υπ' αριθ. […]/2025 διαταγής πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας και της από 5-2-2026 επιταγής προς πληρωμή κάτωθι του υπ' αριθ. […]/2025 πρώτου απογράφου εκτελεστού της ως άνω διαταγής πληρωμής, χωρίς την καταβολή εγγυοδοσίας, μέχρι να εκδοθεί οριστική απόφαση: α) επί της εμπροθέσμως ασκηθείσας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας από 25-2-2026 (Γ.Α.Κ. […]/Ε.Α.Κ. […]/2026) ανακοπής κατά της ως άνω διαταγής πληρωμής και β) επί της εμπροθέσμως ασκηθείσας ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας από 25-2-2026 (Γ.Α.Κ. […]/Ε.Α.Κ. […]/2026) ανακοπής κατά της προαναφερόμενης επιταγής προς πληρωμή.
Καταδικάζει τους αιτούντες στην καταβολή των δικαστικών εξόδων της καθ' ης η αίτηση, τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε στη Λαμία, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 21-7-2026, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξούσιων δικηγόρων τους, παρουσία και της Γραμματέως.
Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ